شمارهٔ ۱۹۱ آذر بیگدلی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر احساسات عمیق عشق و درد فراق را بیان می‌کند. گوینده ابراز می‌کند که آرزو دارد معشوقش در کنار او باشد، زیرا او به شدت از دوری‌اش رنج می‌برد. او از تیرگی شب‌های بی‌معشوقی و دلتنگی که در این مدت تجربه کرده صحبت می‌کند و به حسادت به کسی اشاره می‌کند که معشوق را به دست دارد. همچنین، او از نیاز به بازگشت معشوق و صحبت‌های نهانی با او سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که دلسوزی برای انسانی که از قفس رنج می‌برد، ظلم است. در نهایت، او زیبایی معشوق را به گل باغ تشبیه می‌کند و حسرتی به این خاطر که او را در کنار خود ندارد، احساس می‌کند.