شمارهٔ ۲۰۳ آذر بیگدلی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره احساس درد و بی‌پناهی شاعر است. او خود را مانند شمعی حس می‌کند که از سوز دلش اشک می‌ریزد و غم‌ها را به جان می‌خرد. شاعر از مخاطب می‌خواهد که در روزهای سخت و در کنار رقبایش، به حال او هم سر بزند و درباره‌ی دردهایش از او بپرسد. او با اشاره به موقعیت خود به عنوان یک گدا در برابر شاه، حس درماندگی و نیاز به محبت و رحمت را بیان می‌کند. شاعر امیدوار است که روزی خبری خوش از کسی به او برسد که دلش را شاد کند.