شمارهٔ ۷۲ آذر بیگدلی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از احساسات عمیق و کشمکش‌های درونی خود صحبت می‌کند. او می‌گوید که از سنگینی کینه و رنج‌ها در سینه‌اش خبری نیست و می‌طلبد که بیشتر در شب‌های جمعه، در میکده و کنار می بگذراند، چرا که این لحظات زودگذرند. او به یاد روزی اشاره می‌کند که بچه‌ای به او نگاه می‌کند و از خجالت نمی‌تواند خود را در آیینه ببیند. همچنین شاعر می‌گوید حتی اگر از میکده برود، تنها خرقه‌اش خواهد ماند و هیچ چیز دیگری از او نخواهد ماند. در پایان، او به عشق و راز محبت اشاره می‌کند که از دلش فاش شده است و می‌گوید هیچ کس گنجی را که او یافته، ندیده است.