شمارهٔ ۸۷ آذر بیگدلی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و رنج عشق و جدایی صحبت می‌کند. او به جفاهایی که معشوقه‌اش نسبت به او دارد اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ کس به کمک کسی نمی‌آید. همچنین می‌گوید که مانند باغبان که در فصل گل، سنگی به گل‌ها می‌زند، او هم از یاد قفس نمی‌تواند فارغ شود. بلبل که باید نغمه سرایی کند، به خاطر زاغی که در چمن می‌زند، نمی‌تواند احساساتش را ابراز کند. در نهایت، شاعر به عشق و جذبه‌ای که عاشق به دنبال معشوقه‌اش کشیده اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر سختی‌هایی در این راه وجود داشته باشد، از عشق و شوق به معشوق دست برنخواهد داشت.