شمارهٔ ۱۹ آذر بیگدلی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی‌های ظاهری و باطنی خود اشاره می‌کند. او از گل‌های زیبا، عطر خوش صندل و موهایش که به سنبل شباهت دارد، سخن می‌گوید و این همه را به خود نسبت می‌دهد. زیبا بودن و جذابیتش را نشانه‌ای از خوی و باطن خود می‌داند که باعث ایجاد فتنه و جذبه در دل‌ها می‌شود.