رباعی شمارهٔ ۱۰ باباافضل کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به توصیف فرایند شکل‌گیری و ظهور گوهر (جان) در صدف (تن) پرداخته است. ابتدا، جان به شکل گل‌های گوهر در صدف تن جا می‌گیرد و با آب حیات شکل می‌گیرد. زمانی که گوهر کامل می‌شود، صدف را می‌شکند و در نهایت بر روی سر و گوشه‌ای از سلطان نشسته و ظاهر می‌شود. این تصویر نمادی است از تولد و آگاهی روح در وجود انسان.