رباعی شمارهٔ ۱۱۲ باباافضل کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گوینده به خداوند اشاره می‌کند و می‌گوید اگر به او لطف کند، هیچ نگرانی از دنیا ندارد. اما اگر خداوند بر او خشم گیرد، به سرعت نابود می‌شود. او بارها از خداوند می‌خواهد که حال او را درک کند و یادآوری می‌کند که او فقط یک مشت خاک است و از این خاک چیزی جز خاک نمی‌آید.