رباعی شمارهٔ ۱۶۴ باباافضل کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت اشاره دارد به این که اگر کسی حاکم بر صد شهر و ولایت باشد یا در علم و هنر به درجه عالی برسد، اما در باطن فاسق باشد یا زاهدی خشک و بی‌روح، در نهایت به مرور زمان، واقعیت وجود او به نمایش گذاشته می‌شود و حقیقتش مشخص می‌گردد. به عبارتی دیگر، حالات درونی انسان به زودی خود را نشان می‌دهد، حتی اگر ظواهر او زیبا و باشکوه باشد.