رباعی شمارهٔ ۱۷۹ باباافضل کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات شاعرانه به توصیف وضعیت انسان در جهل و غفلت می‌پردازد. شاعر از دل می‌خواهد که از مستی ناشی از جهل بیرون بیاید و به فکر خود باشند. او به انسان‌هایی که غرق در دنیا و هوا و هوس‌ها هستند، هشدار می‌دهد که تا کی می‌خواهند در این حالت باقی بمانند و از واقعیت‌های عمیق‌تر زندگی غافل بمانند. به طور کلی، این شعر به ما یادآوری می‌کند که باید از غفلت بیرون آمده و به حقیقت وجودی خود پی ببریم.