رباعی شمارهٔ ۱۸۲ باباافضل کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان چهار رکن اصلی وجود انسان و جهان می‌پردازد. او از دیو (نمود منفی)، دد (جانور و طبیعت)، و ملک (ملکوت و عالم معنوی) صحبت می‌کند و تأکید می‌کند که هر چه از آنچه در اطراف ما نمایان است، در واقع با درون انسان مرتبط است. به عبارت دیگر، همه این حالت‌ها و تصاویر به نوعی در وجود انسان و روح او وجود دارند.