رباعی شمارهٔ ۴۲ باباافضل کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر اشاره به این دارد که فردی که به درون خود نگاه می‌کند و قلب خود را تصرف شده می‌داند، بدون اینکه راهی را طی کرده باشد، همه چیز را به دست آمده می‌بیند. علم، پرهیزکاری، زهد و خواسته‌ها به عنوان ابزارهایی برای رسیدن به منزل حقیقی در نظر گرفته شده‌اند، ولی در واقع، تنها تصورات فرد هستند.