رباعی شمارهٔ ۴۸ باباافضل کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به فریبندگی دنیا اشاره می‌کند که با جاذبه‌ها و لذت‌هایش انسان را به خود جذب می‌کند. او بیان می‌کند که این دنیا با وجود وسعت و زیبایی‌اش، مرگ را از او دور نمی‌کند، و در نهایت به انتهای زندگی و نبودهایش می‌انجامد. شاعر احساس می‌کند که مرگ هیچ تأثیری بر او ندارد و به نوعی در این نگرش سادگی و بی‌توجهی به واقعیت‌های زندگی را می‌نویسد.