غزل شمارهٔ ۱۰ شیخ بهایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به گذر عمر و تغییراتی که در زندگی انسان‌ها رخ می‌دهد اشاره می‌کند. او از دوران جوانی که پر از غم و غصه بوده صحبت می‌کند و به پیری می‌رسد که بر دردها و مشکلاتش افزوده شده است. او به نابرابری‌ها و دعواهای انسان‌ها در زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید هیچ چیزی از جهان جز درد و رنج نصیبش نشده است. همچنین به ریا و تزویر موجود در جامعه می‌تازد و می‌گوید که فقط عشق واقعی می‌تواند راه رستگاری باشد. به عبارت دیگر، شاعر در تلاش است تا به حقیقت‌های زندگی و عشق بپردازد و از زرق و برق‌های دنیوی پرهیز کند.