غزل شمارهٔ ۱۸ شیخ بهایی
شیخ بهایی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
من آینهٔ طلعت معشوق وجودم
از عکس رخش مظهر انوار شهودم
ابلیس نشد ساجد و مردود ابد شد
آن دم که ملائک همه کردند سجودم
تا کس نبرد ره به شناسایی ذاتم
گه مؤمن و گه کافر و گه گبر و یهودم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره عشق و وجود معشوق است. شاعر خود را به عنوان آینه‌ای برای نمایش زیبایی معشوق معرفی می‌کند و می‌گوید که در لحظه‌ای که ملایک خداوند برای او سجده کردند، ابلیس از این کار سر باز زد و رد شد. او به شناخت عمیق خود اشاره می‌کند که فراتر از باورهای مذهبی انسان‌هاست و به هر حال خودش را همزمان مؤمن، کافر، گبر و یهودی معرفی می‌کند. به طور کلی، شعر بازتابی از عشق عمیق و شناخت وجودی شاعر است.