غزل شمارهٔ ۹ شیخ بهایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره گروهی از انسان‌هاست که از عالم الست (مفهوم وجود و خدایی) ربوده شده‌اند و هنوز در آن حال به سر می‌برند. آنها با چشیدن شربت بیخودی، از ترس و امید رها شده و به سرعت از دنیای وجود جدا می‌شوند. در جستجوی مقام اصلی خود هستند و دل آنان نه به دنیا بلکه به معشوق و دوست متصل است. این افراد از خود خالی شده و تنها به دوست باقی مانده‌اند، در حالی که دیگران همچنان به خودپرستی مشغول‌اند. این طایفه به توحید و یکتاپرستی می‌پردازند.