رباعی شمارهٔ ۴۷ شیخ بهایی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به حالت سرمستی و هیجان ناشی از شراب و تاثیر آن بر حال و هوای شهر اشاره می‌کند. او از سبحه‌ای که در دست داشت و دیوانگی مغان (عارفان و زاهدان) سخن می‌گوید و بیان می‌کند که ناله‌های او باعث شده است که اهل شهر نیز به شور و خروش درآیند. همچنین به شیخی اشاره می‌کند که در میکده با او همراهی کرده و از او سخن می‌گوید. این ابیات به نوعی نمادگرایی در مورد رهایی از قید و بندهای عرفی و دستیابی به تجلیات روحانی و عرفانی از طریق شراب و سکر دارند.