شمارهٔ ۱ سلطان باهو
سلطان باهو / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
حب دنیا راس آمد کل خطاء
تا نه پنداری که این باشد عطاء
کی عطا باشد که باشد بی بقا
بی بقا را تا نگوئی خود عطاء
با قلیل الفهم گر گوید کسی
این عطا هرگز مگو، باشد خطاء
بسته دل با وی نشاید مطلقا
بستگی دل با خطا باشد خطاء
یار با وی دوستی هرگز مکن
لا تقل هذا عطا الا خطاء
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن میگوید که عشق به دنیا و دلبستگی به آن، منبع همهی خطاهاست و نباید فکر کنیم که این دلبستگی، عطا و بخشش است. چرا که عطا واقعی باید پایدار و ابدی باشد، و چیزی که زودگذر است نمیتواند عطا باشد. اگر کسی بخواهد بگوید این دلبستگی دنیا عطاءست، او درک صحیحی ندارد. همچنین، باید از دوستی با چنین افرادی اجتناب کرد، زیرا این دلبستگی به دنیا اشتباه است.