شمارهٔ ۱۱ سلطان باهو
سلطان باهو / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ز دنیا تو ترک گیر که راس العبادت است
آری عبادت است ولیکن عنایت است
آنها که تَرک کرد ز اهل عِنایت اند
آن مَردِ حق شناس که اهل قناعت است
عارف بگرد دُنیا ای جان کجا بگردد
آنکس که ترک کرد از اهل سعادت است
دنیا درین جهان چو مردار منجلاب است
هر کس گرفت باخود زهر این کفایت است
آنکس که میل کرد بهمت تمام خویش
بختش به بین تو یاور ز اهل سعادت است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، به اهمیت ترک دنیا و توجه به عبادت و قناعت اشاره شده است. نویسنده می‌گوید که ترک دنیا ریشه عبادت است و کسانی که این کار را می‌کنند از اهل عنایت و سعادت هستند. دنیا به منزله منجلاب توصیف شده است و کسی که به میل و رغبت به دنیا می‌پردازد، دچار زهر آن خواهد شد. در پایان، تأکید می‌شود که کسی که تمامی تمرکز خود را بر ترک دنیا و عبودیت بگذارد، در واقع از اهل سعادت به شمار می‌آید.