شمارهٔ ۲ مجیرالدین بیلقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از محبوبش دعوت می‌کند که نزد او بیاید و دلش را آرام کند. او بیان می‌کند که فکر کردن به محبوب، جانش را به تپش می‌اندازد و از او می‌خواهد که درنگ نکند. شاعر به محبوب می‌گوید که با وجود غم و مشکلاتی که دارد، احساس ناراحتی نمی‌کند و اگر محبوب بخواهد، می‌تواند غرامت این غم را بپردازد. او همچنین از شیرینی حضور محبوبش سخن می‌گوید و از او می‌خواهد که سایه‌اش را بر زندگی او بیفکند تا به کارهایش رونق ببخشند. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که محبوبش به او زندگی و امید داده است و این خواسته‌اش را با عشق و اشتیاق بیان می‌کند.