غزلیات — دیوان اشعار مجیرالدین بیلقانی

Name: غزلیات — دیوان اشعار مجیرالدین بیلقانی
Author: مجیرالدین بیلقانی

مجیرالدین بیلقانی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۴ — بلبل آمد به در باغ و ز گل راه بخواست
شمارهٔ ۳ — آب آن عارض خرم برخاست
شمارهٔ ۱ — سوخت دل از عشق دوست دوست دمی در نساخت
شمارهٔ ۲ — بیا بنشین که دلها بی تو برخاست
شمارهٔ ۸ — بیا که باغ نکوتر ز روی دلخواهست
شمارهٔ ۱۱ — دلم عشق ترا چون جان نهان داشت
شمارهٔ ۱۰ — در کوی تو عقل بی قراریست
شمارهٔ ۱۲ — دل سپر بفگند چون درد ترا درمان نداشت
شمارهٔ ۹ — یک شبه وصل تو ز صد جان بهست
شمارهٔ ۵ — آب نیکویی روان در جوی تست
شمارهٔ ۶ — هر دیده که در تو یک نظر کردست
شمارهٔ ۷ — بازار شکر لعل شکر بار تو بشکست
شمارهٔ ۱۵ — کس درین دوران وفاداری نیافت
شمارهٔ ۱۹ — ای شب خجل ز مویت گل تنگ دل ز رویت
شمارهٔ ۱۳ — با غمت دل زحمت جان بر نتافت
شمارهٔ ۲۰ — غمی دارم که هرگز کم نگردد
شمارهٔ ۱۶ — دوش چون دست قدر مهر از در شب بر گرفت
شمارهٔ ۱۴ — به دلی وصل تو در نتوان یافت
شمارهٔ ۱۷ — زلف کافرکیش تو آیین ایمان بر گرفت
شمارهٔ ۱۸ — آن زلف پر از پیچ و شکن را چه توان گفت؟
شمارهٔ ۲۱ — ز عشقت دل مسلم برنگردد
شمارهٔ ۲۶ — دلی که درد تو ارزد دوا نمی‌ارزد
شمارهٔ ۲۳ — گیتی سر نوبهار دارد
شمارهٔ ۲۵ — رخ تو قهر قمر خواهد کرد
شمارهٔ ۲۴ — با دل بسی گفتم که یار از عهد و پیمان بگذرد
شمارهٔ ۲۸ — دل سوختست چون به وصالت نمی رسد
شمارهٔ ۲۷ — رخت عاشقان را نظر می‌پذیرد
شمارهٔ ۲۲ — به سر تو که دل تو سر انصاف ندارد
شمارهٔ ۳۰ — عقل من در عشق خواری می کشد
شمارهٔ ۲۹ — با سر زلف تو مرا کار به جایی نرسد
شمارهٔ ۳۶ — با که گشایم نفس کاهل صفایی نماند؟
شمارهٔ ۳۳ — ز عالم دلربایی بر نیامد
شمارهٔ ۳۱ — مگذار که عشقت را هر مختصر اندیشد
شمارهٔ ۳۲ — مهر تو هرگز ز جانم نگسلد
شمارهٔ ۳۴ — خوش است حسن تو تا دل ز یار بستاند
شمارهٔ ۳۵ — جانا خبر وصل تو زی ما که رساند؟
شمارهٔ ۴۲ — نیک بدعهد گشت یار این بار
شمارهٔ ۴۰ — جز رگ جان عشق تو دگر چه گشاید؟
شمارهٔ ۴۱ — گلی کو کزو زخم خاری نیاید؟
شمارهٔ ۳۹ — تا لاله ز شوخی به جهان شور در افگند
شمارهٔ ۴۴ — دوش دلبند من آن مهر گسل
شمارهٔ ۳۸ — باد چون طره آن جان جهان درشکند
شمارهٔ ۴۳ — هر دم به بند زلف شکاری دگر مگیر
شمارهٔ ۳۷ — بلبلان رخت به باغ افگندند
شمارهٔ ۴۸ — باز ناز ماه‌رویی می‌برم
شمارهٔ ۴۹ — شاید که ز تو یک نفس آسوده نباشیم
شمارهٔ ۴۵ — شمع دل را شب هجران تو سر سوخته ام
شمارهٔ ۴۷ — نصیحت می‌کنم دل را که دامن درکش از یارم
شمارهٔ ۵۰ — گر ترا راحت جان می گویم
شمارهٔ ۵۱ — می درفگن به جام که مست شبانه‌ایم
شمارهٔ ۴۶ — مگذار تا توانی کز غم فغان برآرم
شمارهٔ ۵۲ — فراقت نیش غم ما را چنان در جان شکست ای جان
شمارهٔ ۵۵ — ناوک مینداز ای صنم از غمزه بر من بیش ازین
شمارهٔ ۵۴ — گفتم ای ترک نظر سوی من غمگین کن
شمارهٔ ۵۳ — از زلف سر شکسته یکی حلقه در شکن
شمارهٔ ۵۶ — داد دلم به دست غم طره دلربای تو
شمارهٔ ۵۸ — مکن ای دوست دوای من دلریش بده
شمارهٔ ۵۹ — ای گرد صبح صادق از مشگ وام کرده
شمارهٔ ۶۰ — ای عارض چون روزت روزم به شب آورده
شمارهٔ ۵۷ — بی تو مرا یار کیست؟ جان ستم سوخته
شمارهٔ ۶۲ — زین بیش دل دزدی مکن کز دل جهان پرداختی
شمارهٔ ۶۶ — دریغا قصه دردت چنین مشکل نبایستی
شمارهٔ ۶۷ — گر چشم شوخ تو ز جفا خفته نیستی
شمارهٔ ۶۵ — چه بد کردم که پیمانم شکستی‌؟
شمارهٔ ۶۱ — از غمزه صد تیر جفا بر جان ما انداختی
شمارهٔ ۶۳ — پرده از لعل بر شکر بستی
شمارهٔ ۶۴ — گر ز چشم من خیالت یک زمان برخاستی
شمارهٔ ۶۸ — باز از دو لب به عالم صد شور درفگندی
شمارهٔ ۷۲ — حسن او بار دگر می بینی
شمارهٔ ۷۴ — گر تو آنجا که تویی انده ما داشتیی
شمارهٔ ۷۰ — چون تو از غم ندیده ای خواری
شمارهٔ ۶۹ — مرا فرسوده غم چند داری؟
شمارهٔ ۷۳ — ای به حسن آفت جهان که تویی
شمارهٔ ۷۱ — گره مشگ بر سمن چه زنی؟
شمارهٔ ۷۶ — تا بسته بند زلف پریشان گشاده ای
شمارهٔ ۷۵ — می دان که باز راه ستم بر گرفته ای
شمارهٔ ۷۷ — انصاف داده‌ام که به خوبی یگانه‌ای