شمارهٔ ۲۷ مجیرالدین بیلقانی
مجیرالدین بیلقانی / غزلیات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)
رخت عاشقان را نظر می‌پذیرد
لبت خستگان را شکر می‌پذیرد
فلک را شکرخنده می‌آید آنجا
که پروانه را شمع پر می‌پذیرد
ز آه دلم هر شبی خاک کویت
جهان را نسیم سحر می‌پذیرد
به دل مهر بپذیر کاین مایه دانی
که سنگ سیه نقش زر می‌پذیرد
گرفتم رسد هرچه پذرفتی از من
مرا تا رسیدن که درمی‌پذیرد؟
به غم می‌دهم جان پاک از دل خویش
اگر جان ز من بی‌جگر می‌پذیرد
مجیر ارچه زد پشت پایی جهان را
به منت ز تو دردسر می‌پذیرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره عشق و پذیرش است. شاعر بیان می‌کند که با عشق، همه چیز در زندگی قابل پذیرش است. عواطف و احساسات عاشقانه، مانند خستگی و درد، به زیبایی در زندگی نقش می‌بندند. او به قدرت خوشی و شکر در دل‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در سختی‌ها، عشق می‌تواند دلی را شفا دهد و ارزش زندگی را بالا ببرد. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که حتی اگر همه چیز در دنیا علیه او باشد، عشق و مهر او پذیرفته می‌شود و این احساسات می‌توانند دردها و مشکلات را تحمل کنند.