شمارهٔ ۳۶ مجیرالدین بیلقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به موضوع ناامیدی و فقدان صفا و وفا در روابط انسانی اشاره دارد. شاعر در آن از کاهلی نفس و عدم گشایش در زندگی گلایه می‌کند و به این نکته می‌پردازد که در دنیای امروز، دیگر امیدی به زیبایی و عشق واقعی نیست. او به مرور زمانی که گذشت و رفته رفته خوشی‌ها از بین رفته‌اند، تأکید می‌کند و در نهایت از بی‌ وفایی انسان‌ها و خستگی دل خستگان صحبت می‌کند. به طور کلی، شعر حس ناامیدی و خلأ عاطفی و انسانی را به تصویر می‌کشد.