شمارهٔ ۳۸ مجیرالدین بیلقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به توصیف احساسات و دردهایی می‌پردازد که ناشی از عشق و خیانت هستند. او باد را به عنوان نمادی از زیبایی و شکنندگی عشق به تصویر می‌کشد، و می‌گوید که اگر این زیبایی آسیب ببیند، عقل و روان ما نیز دچار فتنه و تنش خواهند شد. شاعر در لحظات سختی که به عهدشکنی معشوق می‌رسد، دلش را به آتش می‌کشد و از ترس این که آن عهد شکسته شود، نگران است. او همچنین به تصویر تیر مژگان معشوق اشاره می‌کند که تاثیر عمیقی بر او دارد و دلش را می‌شکند. در نهایت، شاعر به غمی که از عشقش رنج می‌برد اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در سکوت، دردش را نمی‌تواند پنهان کند. زلف معشوق نیز به عنوان نمادی از محبت و غم در شعر مطرح شده است.