شمارهٔ ۴۳ مجیرالدین بیلقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به معشوق خود می‌گوید که نباید او را به زنجیر زلف‌هایش گرفتار کند و از رفتار وحشیانه خود دست بردارد. او به معشوق یادآور می‌شود که دل او بدون سایه معشوق سخت خواهد سوخت و حیاتی از او دارد. همچنین به او تذکر می‌دهد که به ظاهر و زر اهمیت ندهد و زیبایی‌اش را با رنگ صورتش سنجش کند. شاعر در ادامه می‌گوید که به وفا و محبت روی نیاورد و از بوسه و شیریینی کم کند. او به تلخی از شب‌هایی که به خاطر غم معشوق بیدار بوده صحبت می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که حتی اگر شکار او شایسته دام عشق نباشد، نباید خونش را بریزد. در نهایت، شاعر از معشوق می‌خواهد که از عشق و مستی او قضاوت نکند و از او انتظار نداشته باشد که به سادگی بگذرد.