غزل شمارهٔ ۱۰۴۸ بیدل دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بررسی بی‌معنایی و پوچ بودن ظاهرگرایی در عده‌ای از افراد می‌پردازد. شاعر با اشاره به ریش و دیگر نمادهای ظاهری، تأکید می‌کند که تنها توجه به ظواهر و علامت‌ها، بدون درک واقعی و باطن، هیچ ارزشی ندارد. او به ظلمی که در جامعه وجود دارد و نیز بی‌معنی بودن جدال‌های پوچ اشاره می‌کند. در نهایت، تأکید می‌کند که اگر حقایق در زندگی مورد توجه قرار نگیرد، وجود ظواهر مثل ریش و بندکشی، همگی بی‌معنا خواهد بود.