غزل شمارهٔ ۱۱۵ بیدل دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به احساسات عمیق و پیچیده خود اشاره دارد. او از درد و رنج‌هایی که تجربه کرده، سخن می‌گوید و از اینکه چقدر طول کشیده تا به این وضعیت برسد، حسرت می‌خورد. زندگی‌اش همچون آتش افسرده‌ای است که نیاز به نجات دارد. او از خنده‌های گذشته یاد می‌کند که اکنون به یاد گریه‌هایش می‌آورد. در نهایت، به دلیلی ناشناخته به سمت شعله‌ای می‌رود که او را می‌سوزاند. شاعر احساس تنهایی و ناامیدی می‌کند و در جستجوی آرامش و درک بیشتری از زندگی است.