غزل شمارهٔ ۲۰۶۶ بیدل دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساسات و تجربیات شاعر درباره عالم و زندگی می‌پردازد. او از طریق نقوش و نشانه‌ها به تأملاتی می‌پردازد که به او شک می‌دهد و در دلش سیاهی را حک می‌کند. شاعر از وحشت و ناتوانی خودش در مواجهه با زیبایی‌های زندگی سخن می‌گوید و از فرصت‌هایی که با بی‌توجهی از دست داده، یاد می‌کند. او احساس می‌کند که با قبول شرایط، به نیازهای خود پاسخ داده و از بار مشکلات کم کرده است. شاعر همچنین به تجربیات و درس‌های زندگی اشاره می‌کند و قبول می‌کند که برای رسیدن به آرامش باید تواضع را پیشه سازد. سرانجام، او به قناعت و پرهیز از حرص اشاره کرده و ابراز می‌دارد که بر اثر مشکلات، نتوانسته به تمام خواسته‌های خود دست یابد.