غزل شمارهٔ ۲۲۲۸ بیدل دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر نشان‌دهنده حس عمیق وجودی و تردید شاعر است. او نه از مقام بلند برخوردار است و نه در جایگاه پست قرار دارد. شاعر خود را مانند شمعی می‌داند که گرما و نورش از پای تا سر، وجودش را پر کرده است. او از فرصتی که در زندگی دارد می‌گوید و حسرت می‌خورد که چون مضراب ساز، نمی‌تواند به طور کامل از آن بهره برداری کند. با هر گامی که برمی‌دارد، حسرت دوری و عجز خود را حس می‌کند و در نهایت به کمبود اراده و ناتوانی در دستیابی به اهدافش اشاره می‌کند. شعر همچنین به از دست دادن فرصت‌ها و عدم توانایی در نوشتن سرنوشت جدید اشاره دارد و وضعیت سردرگمی و تحیرش را بیان می‌کند.