غزل شمارهٔ ۲۲۵۵ بیدل دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تضاد فقر و بی‌نیازی پرداخته و از تأثیرات آن بر روح و روانش سخن می‌گوید. او در ابتدا به عنوان آدمی که فقر را تجربه کرده، خود را تسلیم تقدیر می‌داند و به وجدانی فراتر از دنیای مادی دست یافته است. شاعر به یادگیری ادب و فروتنی از طریق دشواری‌ها اشاره می‌کند و بیان می‌کند که اگر فرصت بی‌نیازی به او داده نمی‌شد، به زحمت‌هایش ادامه می‌داد. او همچنین به هوس و عشق به دنیا پرداخته و از شرم ناشی از استغنای خود سخن می‌گوید. شاعر با اشاره به نقش تقدیر در زندگی‌اش، در نهایت به طلب قدرت و موفقیت می‌پردازد و بر این نکته تأکید دارد که آزادی واقعی ارزشمندتر از هر چیز دیگری است. او در پایان به حسرت‌ها و آرزوهایش اشاره می‌کند و می‌گوید که وجود او همواره در حال تغییر و تحول است.