غزل شمارهٔ ۳۱۱ بیدل دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان یأس و ناامیدی شاعر از وضعیت اجتماعی و سیاسی زمانه‌اش می‌پردازد. شاعر احساس می‌کند که در دل و ایمان مردم هیچ ثباتی وجود ندارد و زمین‌ها هم از زندگی و نشاط خالی شده‌اند. او از جدایی و انتظار رنج می‌برد و در دنیای پر از غم و ناملایمات، نازکی روح انسان‌ها را به تصویر می‌کشد. جوّی از نگران و تنهایی حاکم است و غم معیشت و فشارهای اجتماعی بر زندگی مردم سایه افکنده است. شاعر به بهار به عنوان نماد زندگی و تازگی نگریسته، و از او می‌خواهد که به وضعیت غم‌زده و ناامیدانه انسان‌ها توجه کند. او در نهایت به پیر شدن و فشار زمانه بر روح و جسم خود اشاره می‌کند، و بر این نکته تأکید می‌کند که در این زمانه غم و ناامیدی، زندگی‌اش را نباید به خاطر شهرت و ظاهر فروخت.