شمارهٔ ۱۱۷ بلند اقبال

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره رنج و غم ناشی از عشق و دلبستگی است. شاعر با نگاهی به دل خود، احساس می‌کند که غم و دردش هر لحظه بیشتر می‌شود. دل او مانند چشمی بیمار است که هر بار به محبوبش می‌نگرد، بیماری‌اش بیشتر می‌شود. او اشاره می‌کند که تنها نور خورشیدی که از چهره محبوبش می‌تابد می‌تواند حالش را بهتر کند، و اگر آن را نبیند، حالش بدتر می‌شود. همچنین، شاعر از تاثیر عشق بر روح و روانش می‌گوید و اینکه عشق واقعی باعث تواضع و پربار شدن آدمی می‌شود. در کل، شعر به درد و زیبایی عشق و تلاش برای بهبود حال عاشق با دیدن محبوبش می‌پردازد.