غزلیات — دیوان اشعار بلند اقبال

Name: غزلیات — دیوان اشعار بلند اقبال
Author: بلند اقبال

بلند اقبال / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۷ — دیده در آینه گویا خط وخال خود را
شمارهٔ ۳ — نگار من چو پی رقص از میان جهدا
شمارهٔ ۶ — پریشان در ازل کردی تو از گیسوی خود ما را
شمارهٔ ۲ — کس نخوابد تا به صبح از ناله من هر شبا
شمارهٔ ۴ — افزوده غم عشق تو درد و تب ما را
شمارهٔ ۱ — نمی‌دانم چه شور است این ز عشق دوست در دل‌ها
شمارهٔ ۵ — توبرانی اگر ز درما را
شمارهٔ ۸ — طرز دیگر بنگرم امسال یار پار را
شمارهٔ ۱۶ — وه که از این زندگانی دل به تنگ آید مرا
شمارهٔ ۱۰ — از پریشانی من گر خبری بود تو را
شمارهٔ ۱۲ — ز بو به چین شکنی قدر ناف آهو را
شمارهٔ ۱۴ — به ما روز آور ای مه امشبی را
شمارهٔ ۱۳ — زیر سرو و پای گل بنگر صفای لاله را
شمارهٔ ۱۵ — در بر از زلف زره سان کرده ای جوشن چرا
شمارهٔ ۹ — کنی تا کی پریشان چون دل من زلف پر چین را
شمارهٔ ۱۱ — به سویت از چه ز محراب می کند رو را
شمارهٔ ۲۱ — گمانم اینکه دل دوست نیست مایل ما
شمارهٔ ۲۰ — نامه ای قاصد اگر آورد از دلبر ما
شمارهٔ ۲۳ — نه چوبالای توسروی بود اندر چمنا
شمارهٔ ۲۲ — چون به غم خو کرده دل شادی نمی خواهیم ما
شمارهٔ ۲۴ — با سر زلف تودارم کارها
شمارهٔ ۱۷ — سودای عشق کرده ز خود بی‌خبر مرا
شمارهٔ ۱۹ — دردا که هیچکس نبود دادرس مرا
شمارهٔ ۱۸ — در جوانی نه همی کرده غمت پیر مرا
شمارهٔ ۳۲ — دل گشته در برم خون از طبع زودرنجت
شمارهٔ ۲۵ — دل مرا خون گشت در بر ساقیا
شمارهٔ ۲۹ — روشن چراغ کس نکند پیش آفتاب
شمارهٔ ۳۰ — برده ای خوابم ز چشم نیمخواب
شمارهٔ ۳۱ — می دهی درد سرم چند ای طبیب
شمارهٔ ۲۷ — ماهی صفت فرو شده ماهی به زیر آب
شمارهٔ ۲۶ — جز رخ یار آتشی سوزنده باشد کی در آب
شمارهٔ ۲۸ — ماه من را هر که بیند گوید این است آفتاب
شمارهٔ ۳۸ — این کیست که آفت زن و مرداست
شمارهٔ ۳۶ — بسکه مشکین مو ز بس نیکورخ است
شمارهٔ ۳۳ — نگفتم دل مکن اینقدر غارت
شمارهٔ ۳۷ — اسیر بند تو در روزگار آزاد است
شمارهٔ ۳۵ — با طلعتت به گلشن وصحرا چه حاجت است
شمارهٔ ۴۰ — دلم به زلف خم اندر خم تو در بنداست
شمارهٔ ۳۹ — عشق حیران درجمال احمداست
شمارهٔ ۳۴ — بی رخ وزلف تو روز ما سیه تر از شب است
شمارهٔ ۴۱ — به پیش آتش چهر توزلف تو دود است
شمارهٔ ۴۲ — چشم من خواب ندارد به شب وخونبار است
شمارهٔ ۴۴ — هر کس که باشدش خط و خالی نه دلبر است
شمارهٔ ۴۸ — دل در آن طره ی گره گیر است
شمارهٔ ۴۳ — چشم از باری دیدن رخسار دلبر است
شمارهٔ ۴۵ — دلبر من نه ز جنس بشر است
شمارهٔ ۴۷ — رخت چو مهر درخشان ز بسکه پر نور است
شمارهٔ ۴۶ — ماه رویت ز بسکه پر نوراست
شمارهٔ ۵۴ — آتشی کز توگلستان من است
شمارهٔ ۵۱ — گفتم چه علاج است مرا گفت وصال است
شمارهٔ ۴۹ — علی الصباح نظر بر رخ توفیروز است
شمارهٔ ۵۰ — زلف تو سرکش است و دل من مشوش است
شمارهٔ ۵۲ — بارم اندر کوی یارم درگل است
شمارهٔ ۵۶ — لب لعل تویاقوت روان است
شمارهٔ ۵۳ — ما گنهکار وتوغفار گناهی چه غم است
شمارهٔ ۵۵ — این صنم کیست که غارتگر ایمان من است
شمارهٔ ۵۹ — تیر مژگان تو ما را برجگر بنشسته است
شمارهٔ ۶۰ — از پریشانی ندام زلف مشتق گشته است
شمارهٔ ۶۱ — مشکل دل گفتم اززلفت یقین حل گشته است
شمارهٔ ۶۲ — شمع این نوری که می بینی به سر بگرفته است
شمارهٔ ۶۳ — تا صبا را تاری از زلفت به دست افتاده است
شمارهٔ ۵۷ — هرچه را می‌نگرم عکس رخ یار من است
شمارهٔ ۶۴ — زلف بر رخسار آن والاگهر افتاده است
شمارهٔ ۵۸ — بها را چکنم من که چون خزان به من است
شمارهٔ ۶۸ — توچه خوردی که لبت این همه شیرین شده است
شمارهٔ ۷۰ — دهر ومافیها که شد موجود از بهر علی است
شمارهٔ ۷۱ — گفتمش از غم توجانم خست
شمارهٔ ۶۶ — از دو جا آسانِ ما را شیخ مشکل کرده است
شمارهٔ ۶۷ — امشب اسماعیل شب را عیدقربان کرده است
شمارهٔ ۷۲ — شدآن پری به جلوه و ناگاه روببست
شمارهٔ ۶۹ — از سیه چشم توروزم سیه است
شمارهٔ ۶۵ — تا به زلفت پیچ وخم افتاده است
شمارهٔ ۷۵ — دلبر ما نه همی طره پر خم با اوست
شمارهٔ ۷۸ — آیه والشمس وصف روی توست
شمارهٔ ۷۴ — هیچ دانی چه به من کرده غمت
شمارهٔ ۸۰ — نه همی حسن چهره دارددوست
شمارهٔ ۷۷ — قدمن کاین سان خمیده است از خم ابروی توست
شمارهٔ ۷۳ — چنانم ساقی ازمی کرده سرمست
شمارهٔ ۷۹ — باشد دلم ز روی روی جناب دوست
شمارهٔ ۷۶ — چشم ما را نور از دیدار توست
شمارهٔ ۸۸ — عاشق روی تو صاحب نظری نیست که نیست
شمارهٔ ۸۲ — گفتم که تو را نیست وفاگفت کمی هست
شمارهٔ ۸۴ — گر تو دلدار منی با دیگرانت کار چیست
شمارهٔ ۸۵ — سالکی کوبی خبر از خویش نیست
شمارهٔ ۸۱ — کس نگوید ختن وتبت وتاتاری هست
شمارهٔ ۸۳ — ای دل ار یار منی با دگران کارت چیست
شمارهٔ ۸۶ — روزگاری است که هیچم خبری از دل نیست
شمارهٔ ۸۷ — بی وفایی چو تو درعالم نیست
شمارهٔ ۹۴ — گرد رویتخط سیاه گرفت
شمارهٔ ۹۲ — چنگم از زلف به دل آن بت دلبر زد ورفت
شمارهٔ ۹۳ — دوشم آن ترک پریچهره به بر آمد ورفت
شمارهٔ ۹۶ — زقامت کرده ای بر پا قیامت
شمارهٔ ۹۰ — غمین مباش که چیزی ز عمر باقی نیست
شمارهٔ ۹۵ — ذکری که تا سحر دوش صوفی به های وهو گفت
شمارهٔ ۸۹ — به پیش یار مرا هیچ اعتباری نیست
شمارهٔ ۹۱ — مشکی عجب ز گیسو آن ترک ماه رو داشت
شمارهٔ ۱۰۲ — دلا تا چند ابجد تا کی ابتث
شمارهٔ ۹۷ — گفتم که درد دارم گفتا دوا دهیمت
شمارهٔ ۱۰۰ — چه سان از رخ دهم نسبت به ماهت
شمارهٔ ۱۰۱ — از بی وفایی یار دارم بسی شکایت
شمارهٔ ۹۸ — ز من بخت سیه برگشته چون برگشته مژگانت
شمارهٔ ۱۰۳ — تو شاه حسنی و داری ز مشک بر سر تاج
شمارهٔ ۹۹ — رشک می آیدم ز پیرهنت
شمارهٔ ۱۰۴ — داده شه فرمان که عطاران معافند از خراج
شمارهٔ ۱۰۵ — سر زلف تو می گردد به رخسار تو گاهی کج
شمارهٔ ۱۰۶ — زده است زلف تو چنبر به رخ چو مار به گنج
شمارهٔ ۱۰۷ — دمید گل به چمن ساقیا بیاور راح
شمارهٔ ۱۰۸ — اگر که تیغ کشی و کنی مرا مذبوح
شمارهٔ ۱۱۱ — دل برد و گشت پنهان از چشمم آن پری رخ
شمارهٔ ۱۰۹ — گوید ار کس ز معجزات مسیح
شمارهٔ ۱۱۰ — چه خوردی که گشتی چنین ارغوان رخ
شمارهٔ ۱۱۲ — تو را به است ز به غبغب وز سیب زنخ
شمارهٔ ۱۱۴ — آن نگار از گریه طفل دل مرا آرام کرد
شمارهٔ ۱۱۷ — ز غم هر دم دل خون دیده ام خونبارتر گردد
شمارهٔ ۱۱۶ — هر قطره خونی که ز چشم ترم افتد
شمارهٔ ۱۱۳ — مدار باک ز تکفیر و بیم از توبیخ
شمارهٔ ۱۱۸ — تا رز آرد غوره وآن غوره تا انگورگردد
شمارهٔ ۱۱۹ — زاهدا کم کن بلنداقبال را تکفیر و رد
شمارهٔ ۱۲۰ — منجم گفتامشب مه قران با آفتاب دارد
شمارهٔ ۱۱۵ — دوش از بی مهری آن مه غمین بودم زیاد
شمارهٔ ۱۲۴ — نه مشک ختا بوی موی تو دارد
شمارهٔ ۱۲۷ — دلبر آن نیستکه رخسار چوماهی دارد
شمارهٔ ۱۲۲ — دل من نه عزم باغ و نه هوای راغ دارد
شمارهٔ ۱۲۶ — نه ماهی چورویت زخط هاله دارد
شمارهٔ ۱۲۵ — چو لاله دل ز داغم لکه دارد
شمارهٔ ۱۲۱ — خون به دل از بوی مویت نافه تاتار دارد
شمارهٔ ۱۲۳ — کسی که عشق ندارد چه درجهان دارد
شمارهٔ ۱۲۸ — هیچ مرغی در قفس چون منگرفتاری ندارد
شمارهٔ ۱۳۳ — ز روی ناز با من ترک من گاهی که بستیزد
شمارهٔ ۱۳۰ — آنکه شد عاشق ومردازغم ودرد
شمارهٔ ۱۳۶ — به فصل گل می گلگون به جام باید کرد
شمارهٔ ۱۳۲ — دانی ای مه که ز هجرت چه به من می‌گذرد
شمارهٔ ۱۳۴ — درخواب بسی آن پری آزارمرا کرد
شمارهٔ ۱۳۱ — از غم تو بهدل ما گذرد
شمارهٔ ۱۲۹ — شب از خیال روی توخوابم نمی برد
شمارهٔ ۱۳۵ — هجر یار از بس دل زار مرا پردرد کرد
شمارهٔ ۱۴۰ — رخنه ها از مژه آن ترک در ایمانم کرد
شمارهٔ ۱۴۲ — در بر دلدار کی رفتم که دلداری نکرد
شمارهٔ ۱۴۴ — دلم ازدیدن آن طره طرار می ترسد
شمارهٔ ۱۴۳ — پرسیدم از منجم کی آفتاب گیرد
شمارهٔ ۱۴۱ — شیری است عشق کز بر او کس گذر نکرد
شمارهٔ ۱۳۷ — جان و دل گفتند جانان قیمت یک بوس کرد
شمارهٔ ۱۳۸ — آن پری دیوانه ام اول ز روی خویش کرد
شمارهٔ ۱۳۹ — آشفتگی زلف تو آشفته ترم کرد
شمارهٔ ۱۵۰ — کجا طلعت مه چو روی توباشد
شمارهٔ ۱۴۹ — زلف از آنرو به رخ یار مشوش باشد
شمارهٔ ۱۵۲ — چهر توچون آتش آمد زلف توچون دودشد
شمارهٔ ۱۴۶ — عاشق رویتو راکاری به کفر ودین نباشد
شمارهٔ ۱۵۱ — گر عاشق تو بی دل وجان شد شده باشد
شمارهٔ ۱۴۷ — شراب عاشقان از نور باشد
شمارهٔ ۱۴۵ — دلبری از زلفوخط وخال نباشد
شمارهٔ ۱۴۸ — سزد بلبل به گل گر در گلستان هم نفس باشد
شمارهٔ ۱۵۵ — تا به زلف تو دلم ملحق شد
شمارهٔ ۱۵۴ — عمر رفت و روزگار اندر فراقت صرف شد
شمارهٔ ۱۵۷ — دلم آشفته ز آن آشفته موشد
شمارهٔ ۱۵۸ — چون به پیش پای دلبر زلف سرافکنده شد
شمارهٔ ۱۵۹ — ز ازل چو دلبر ما به خیال دلبری شد
شمارهٔ ۱۵۳ — قدم از ابرویت آخر چو کمان خواهدشد
شمارهٔ ۱۵۶ — امروز عمر هم به فراق توشام شد
شمارهٔ ۱۶۰ — خبر گر از دل آشفته ما یار ما می شد
شمارهٔ ۱۶۱ — چه نعمتی است اگر یار یار ما می شد
شمارهٔ ۱۶۲ — به وطن یار سفرکرده ما خوب آمد
شمارهٔ ۱۶۸ — عاقلان گویند کس خودرا به دریا کی زند
شمارهٔ ۱۶۴ — نور وظلمت را زروی وموی جانان ساختند
شمارهٔ ۱۶۵ — چوزلف مه رخان ای آسمان چند
شمارهٔ ۱۶۳ — دلبران از هرطرف ره بر دل ودین بسته اند
شمارهٔ ۱۶۶ — ساقیا خیز و ده از باده به من جامی چند
شمارهٔ ۱۶۷ — ساقیا کن کرم از باده به من جامی چند
شمارهٔ ۱۷۲ — کس نظر بررخ جانان نکند
شمارهٔ ۱۷۵ — هر ناله ای که بربط وطنبور می کند
شمارهٔ ۱۶۹ — دست بر گیسو چودلبر می زند
شمارهٔ ۱۷۶ — دل را اسیر زلف گروه گیر می کند
شمارهٔ ۱۷۰ — ترک من مست چوشد طرف کله بر شکند
شمارهٔ ۱۷۴ — بسکه درزلفت دل من ذکر یا رب میکند
شمارهٔ ۱۷۱ — از خدا خواهم که چو من عاشق زارت کند
شمارهٔ ۱۷۳ — با زلفت از بوهمسری چون مشک تاتاری کند
شمارهٔ ۱۷۸ — زلف توگه سرکشی و گاه پستی می کند
شمارهٔ ۱۸۱ — ای دو زلفت پر خم وچین چون کمند
شمارهٔ ۱۸۰ — جلوه به پیش قامتت سرو چمن نمی کند
شمارهٔ ۱۸۲ — غم ندارم در ره یار آنچه آزارم کنند
شمارهٔ ۱۷۹ — با سر زلف تو بربط گفتگوئی می کند
شمارهٔ ۱۸۳ — بدبخت هر که بی هنر وبی ادب بود
شمارهٔ ۱۸۴ — آتشی کز هجر یوسف در دل یعقوب بود
شمارهٔ ۱۷۷ — هیچ می‌دانی که هجرانت چه با من می‌کند
شمارهٔ ۱۸۶ — هرکه را دیدم به دیدار رخت مشتاق بود
شمارهٔ ۱۸۵ — اگر از نقطه موهوم نشان خواهدبود
شمارهٔ ۱۸۸ — از غم رویش مبین کز گریه چشمم نم بود
شمارهٔ ۱۸۷ — من پی دلبر و او را بر دل منزل بود
شمارهٔ ۱۸۹ — من نه آن مستم که باک از شحنه وشاهم بود
شمارهٔ ۱۹۱ — دل زخمدار و طره او مشکبو بود
شمارهٔ ۱۹۰ — گفتم که دلا دلبر ما از چه غمین بود
شمارهٔ ۱۹۲ — روشنی کف موسی همه ازروی تو بود
شمارهٔ ۱۹۴ — دوش از برما یار نهان گشت وبری بود
شمارهٔ ۱۹۵ — پرده را بردار از رخسار بود
شمارهٔ ۱۹۷ — گهی که طره طرار او به تاب رود
شمارهٔ ۱۹۸ — مردمان بینند کز چشمم همی خون می رود
شمارهٔ ۱۹۶ — چهر تو آتش است وزلفت دود
شمارهٔ ۱۹۳ — دلم از موی توآشفته چنان است که بود
شمارهٔ ۱۹۹ — آن سرو قد به سیر گل و لاله میرود
شمارهٔ ۲۰۰ — ای بلبل بی دل منال آخر گلت پیدا شود
شمارهٔ ۲۰۳ — جای من وتوزهدا کی به بهشت می شود
شمارهٔ ۲۰۴ — گلگون چو روی یار من از غازه می شود
شمارهٔ ۲۰۵ — ای باعث ایجاد جهان احمد محمود
شمارهٔ ۲۰۸ — دردعشق یار را تدبیر نتوانم نمود
شمارهٔ ۲۰۱ — سر بزن از زلف اگر خواهی که دلبرتر شود
شمارهٔ ۲۰۷ — آن پری پابست گیسوی گره گیرم نمود
شمارهٔ ۲۰۶ — بی سبب نبود که یار ازچشم خود دورم نمود
شمارهٔ ۲۰۲ — نگاه بر رخ خوبان اگر گناه شود
شمارهٔ ۲۱۲ — در ودیوار دل از عشق جانان چون خراب آید
شمارهٔ ۲۱۳ — دل ازتو بر نگیرم تا جان ز تن برآید
شمارهٔ ۲۱۵ — گفتم که چرا طبع تو ازمن بری آید
شمارهٔ ۲۱۶ — در دلم از تو پریچهره شکی می آید
شمارهٔ ۲۱۱ — دوش ساقی پیشم آمد تاکه جام می دهد
شمارهٔ ۲۱۴ — نخواهد آمد آن دلبر دگر در بر اگر آید
شمارهٔ ۲۰۹ — دیشب خیال چشم تومستم چنان نمود
شمارهٔ ۲۱۰ — وه که رم کرده غزالت را دل از من رام خواهد
شمارهٔ ۲۱۷ — از آن زمان که تو را شیوه دلبری گردید
شمارهٔ ۲۲۳ — با لب لعلت مرا با چشمه حیوان چه کار
شمارهٔ ۲۲۰ — قاصد برسان به یار کاغذ
شمارهٔ ۲۲۴ — ریزم از بس خون زچشم اندرکنار
شمارهٔ ۲۲۱ — جز قد دلبر که داردطره های مشکبار
شمارهٔ ۲۱۹ — پیش شیرین لب او وصف ز شکر نکنید
شمارهٔ ۲۱۸ — شب شد وشمس منزوی گردید
شمارهٔ ۲۲۲ — عاشق روی توام با کفر وایمانم چه کار
شمارهٔ ۲۲۵ — پرده را از روی خود انداخت یار
شمارهٔ ۲۲۸ — ای دلمناز دهانت تنگ تر
شمارهٔ ۲۲۶ — التفاتی به ما ندارد یار
شمارهٔ ۲۲۷ — زد سر زلف خود آن دلبر که اکنون دل ببر
شمارهٔ ۲۲۹ — تا به کی از دوری روی تو باید کرد صبر
شمارهٔ ۲۳۱ — از سر کوی تو حاشا که روم جای دگر
شمارهٔ ۲۳۰ — هر زمان بر دل ما می کنی آزار دگر
شمارهٔ ۲۳۲ — یادگار از جم به جا نبود به غیر ازجام دیگر
شمارهٔ ۲۳۶ — بس دل مرده زنده گردد باز
شمارهٔ ۲۳۹ — داد آن هفته ز بس یار شرابم دو سه روز
شمارهٔ ۲۴۰ — دل تومایل جفا است هنوز
شمارهٔ ۲۳۷ — چنگ این همه در طره طرار مینداز
شمارهٔ ۲۳۸ — ای مژه خونریز توچون ناوک دل دوز
شمارهٔ ۲۳۴ — گفتمش بوسی ز لب ده گفت بر کف جان بگیر
شمارهٔ ۲۳۵ — نصیب جان ودلم شد بلای هجرت باز
شمارهٔ ۲۳۳ — ای گیسوی تو واللیل ای رویت آیه نور
شمارهٔ ۲۴۲ — دلبری دارد آن قمر که مپرس
شمارهٔ ۲۴۱ — ساقی دگر شراب به جام از سبو مریز
شمارهٔ ۲۴۴ — خواست از دولب او یک بوس
شمارهٔ ۲۴۳ — دلبری می کند آن شوخ پری رو که مپرس
شمارهٔ ۲۴۵ — دلا غلام در دوست باش و سلطان باش
شمارهٔ ۲۴۸ — عقل را چندی زمن بیگانه می کردند کاش
شمارهٔ ۲۴۶ — خواه اندر کعبه باش وخواه در بتخانه باش
شمارهٔ ۲۴۷ — زلف تو چو دودآمد وچهر تو چوآتش
شمارهٔ ۲۵۶ — خیز ای نگار باده بیاور پیش
شمارهٔ ۲۴۹ — غم هجران به جان من زد آتش
شمارهٔ ۲۵۰ — دلبر سیمین تن من دل ز آهن باشدش
شمارهٔ ۲۵۲ — چون دلم شد عاشقت دانی که من چون کردمش
شمارهٔ ۲۵۴ — سیاووش است گردیده زره پوش
شمارهٔ ۲۵۱ — لعلی ازکان بدخش آورده لب می خواندش
شمارهٔ ۲۵۳ — بر دلم خورده تیر مژگانش
شمارهٔ ۲۵۵ — شنیده ام سخنی خوش که گفت باده فروش
شمارهٔ ۲۵۹ — نوشته حاشیه صفحه جمال تو خط
شمارهٔ ۲۶۱ — پروانه را که داده تعلق به نور شمع
شمارهٔ ۲۶۰ — خنجر به دست ترک تو دارد سر نزاع
شمارهٔ ۲۶۳ — رخ یک طرف دو طره جانانه یک طرف
شمارهٔ ۲۶۲ — ای تیر مژگان تورا جان ودل مسکین هدف
شمارهٔ ۲۵۸ — زهی جمال تو دیباچه کتاب ریاض
شمارهٔ ۲۵۷ — شده است دل بر ما خون ز دست دلبر خویش
شمارهٔ ۲۶۴ — هرکه را گم گشته دل پیدا کنش در زیر زلف
شمارهٔ ۲۶۹ — بر سر ما آن نگار آورده کاری از فراق
شمارهٔ ۲۶۸ — کس نگردد مبتلای درد وآزار فراق
شمارهٔ ۲۷۲ — عقل است همچوشمع بر آفتاب عشق
شمارهٔ ۲۷۰ — فغان که دل به برم خون شد ازجفای فراق
شمارهٔ ۲۶۶ — دامن آن ماهم ار افتد به کف
شمارهٔ ۲۶۷ — ندیده روی دلبر را شدم از جان و دل عاشق
شمارهٔ ۲۶۵ — برده ای رونق زمشک تر ز زلف
شمارهٔ ۲۷۱ — ای رخت آئینه انوار حق
شمارهٔ ۲۷۷ — زلفت شب قدر است ورخت ماه مبارک
شمارهٔ ۲۷۴ — الامان از عشق و از آزار عشق
شمارهٔ ۲۷۵ — گفتم ازهجر توخونین جگرم گفت چه باک
شمارهٔ ۲۷۶ — دشمنی دارنددرکار آب وآتش باد وخاک
شمارهٔ ۲۷۸ — ای ترک من ای آفت دین ودل وفرهنگ
شمارهٔ ۲۸۰ — گفتم که عاشقم من وز این گفته ام خجل
شمارهٔ ۲۷۳ — عقل حیران گشته اندر کار عشق
شمارهٔ ۲۷۹ — گر ببیند رخ تو را بلبل
شمارهٔ ۲۸۱ — ای نگار سیم تن ای بی وفای سنگدل
شمارهٔ ۲۸۷ — کشدم بی تو بر بهشت ار میل
شمارهٔ ۲۸۲ — به جمال توگشته دل مایل
شمارهٔ ۲۸۸ — داده شه فرمان که مستان را نمایند احترام
شمارهٔ ۲۸۳ — شب فراق تو بیرون نمی روم زخیال
شمارهٔ ۲۸۴ — مرا به جز غم وحسرت ز عشق یار چه حاصل
شمارهٔ ۲۸۵ — یا مشو ازدردعشق ای دل علیل
شمارهٔ ۲۸۶ — قسم به موی تو یعنی به سوره واللیل
شمارهٔ ۲۹۰ — من شاهبازم کاین چنین اندر قفس افتاده ام
شمارهٔ ۲۹۳ — من اگر دور از توام پیش توام
شمارهٔ ۲۹۱ — در رخ دلبر لبی شیرین چو شکر دیده ام
شمارهٔ ۲۹۵ — عشق چون شمع است ومن پروانه ام
شمارهٔ ۲۹۶ — برآنند خلقی که من می پرستم
شمارهٔ ۲۸۹ — ندیده برده دل و دین ز کف جمال توام
شمارهٔ ۲۹۲ — از غم عشق تو رسوای جهان گردیده ام
شمارهٔ ۲۹۴ — فاش گویم عاشق رخسار دلبر گشته ام
شمارهٔ ۳۰۰ — به چین زلفت ار مشک ختا گفتم خطا گفتم
شمارهٔ ۳۰۲ — خراب کرد فراق رخ تو بنیادم
شمارهٔ ۳۰۳ — دست درحلقه آن زلف پریشان کردم
شمارهٔ ۳۰۱ — لب لعل تو یاقوت است مرجان راست یاقوتم
شمارهٔ ۲۹۹ — دوش با خونین دل خود گفتگوئی داشتم
شمارهٔ ۲۹۸ — من نه مستم از شراب از چشم یار مستم
شمارهٔ ۳۰۴ — دوش در مستی به زلف یار چنگی می زدم
شمارهٔ ۲۹۷ — همه از باده من از گردش چشمت مستم
شمارهٔ ۳۱۰ — نیارد سروهرگز میوه من چیزی عجب دیدم
شمارهٔ ۳۱۱ — یک آه اگر از دل صد چاک برآرم
شمارهٔ ۳۱۲ — چنان اندر کمند طره جانان گرفتارم
شمارهٔ ۳۰۶ — پای بند خم آن زلف گره گیر شدم
شمارهٔ ۳۰۸ — گر چون دهان دوست ز غم بی نشان شدم
شمارهٔ ۳۰۷ — از چهر آتشین تو آتش به جان شدم
شمارهٔ ۳۰۵ — کافرم خوانند چون عاشق بدان دلبر شدم
شمارهٔ ۳۰۹ — ای دل اگر یار منی در عشق شو ثابت قدم
شمارهٔ ۳۱۶ — تعالی الله زجانانی که دارم
شمارهٔ ۳۱۳ — ز بسکه روز وشب اندر خیال دلدارم
شمارهٔ ۳۱۵ — نه میل سیر گلشن نه تقاضای چمن دارم
شمارهٔ ۳۱۴ — تو راگمان که مناز دوری تو جان دارم
شمارهٔ ۳۱۸ — من نه از زلف بتان این سان پریشان روزگارم
شمارهٔ ۳۱۷ — نه من به عشق تو امروز خسته وزارم
شمارهٔ ۳۲۰ — من از فراق توتاچندسوزم وسازم
شمارهٔ ۳۱۹ — من همی گویم که عاشق بر رخ آن دلبرم
شمارهٔ ۳۲۷ — خیال رویتوبیرون نمی رودزدلم
شمارهٔ ۳۲۲ — دل من هست چو عمان دهان شد صدفم
شمارهٔ ۳۲۶ — خیمه زدسلطان عشق اندر دلم
شمارهٔ ۳۲۴ — در خم زلف توتا گشته گرفتار دلم
شمارهٔ ۳۲۵ — ای دل آزار مباش از پی آزار دلم
شمارهٔ ۳۲۱ — خرم آندم که از این بزم جهان برخیزم
شمارهٔ ۳۲۳ — گفتم این شور من ازچیست بگفت از نمکم
شمارهٔ ۳۲۸ — از فراقت نه چنان تنگ دلم
شمارهٔ ۳۳۶ — گر توگوئی بت پرستم بت پرستی میکنم
شمارهٔ ۳۳۱ — زنده دور از روی آن سیمین تنم
شمارهٔ ۳۳۴ — تونوبهار منی نوبهار را چکنم
شمارهٔ ۳۲۹ — گفتم که مهی گفت که ماهست غلامم
شمارهٔ ۳۳۰ — اگر بداگر خوبم از دوستانم
شمارهٔ ۳۳۳ — ز آب چشم از بسکه روز و شب زمین را تر کنم
شمارهٔ ۳۳۲ — گفتمش دیوانه ام گفتا که زنجیرت کنم
شمارهٔ ۳۳۵ — شد وقت آنکز بی خودی وصفی ز دلداری کنم
شمارهٔ ۳۳۷ — همچو چشم آن صنم بی باده مستی می کنم
شمارهٔ ۳۴۳ — توسلیمانی وما مورتوایم
شمارهٔ ۳۳۹ — تا که خود را ز بر دوست جدا می‌بینم
شمارهٔ ۳۴۰ — نه از وصل تو دلشادم نه درهجر توغمگینم
شمارهٔ ۳۴۲ — توگرماه منی من ماه تابان را نمی خواهم
شمارهٔ ۳۴۱ — تا گدای درتوام شاهم
شمارهٔ ۳۴۴ — ما اگر خاریم اگر گل از گلستان توایم
شمارهٔ ۳۵۲ — یک یار وفادار دراین شهر ندیدیم
شمارهٔ ۳۴۹ — گوئیم عاشقیم وز هجرت نمرده ایم
شمارهٔ ۳۵۰ — ما به یاد آن پری دیوانه ایم
شمارهٔ ۳۴۶ — ما کجا کی عاشق دلخسته ایم
شمارهٔ ۳۵۱ — در تصور ما که ما بینای روی دوستیم
شمارهٔ ۳۴۵ — توصاحب کرمی ما گدای کوی توایم
شمارهٔ ۳۴۸ — دین ودل درعشق یار از گفتگوئی داده ایم
شمارهٔ ۳۴۷ — ما عاشقان مست دل از دست داده ایم
شمارهٔ ۳۵۵ — ز سوز عشق تودرسینه آتشی داریم
شمارهٔ ۳۵۴ — ما ز گیسوی پریشانی تو آشفته تریم
شمارهٔ ۳۵۹ — دل به من گوید ز غم کز شهر در هامون رویم
شمارهٔ ۳۵۷ — آگه نیی که بیتو شب و روز چون کنیم
شمارهٔ ۳۵۶ — ساقی به یاد چشم وی برخیز و ده جام مِیَم
شمارهٔ ۳۵۸ — کسی نشدخبر از حال ما که ما چونیم
شمارهٔ ۳۶۰ — به که ما دیوانه از عشق پری روئی شویم
شمارهٔ ۳۵۳ — ما روز ازل عاشق رخسار توبودیم
شمارهٔ ۳۶۳ — نیست غم پروانه را از سوختن
شمارهٔ ۳۶۱ — روز است وآفتاب است شمع و چراغ جوئیم
شمارهٔ ۳۶۴ — پیش شمع عارضش پروانه می باید شدن
شمارهٔ ۳۶۵ — چه بد آغاز وسرانجام چه خواهدبودن
شمارهٔ ۳۶۶ — ای دل نیی عاشق برو بر خویشتن بهتان مزن
شمارهٔ ۳۶۲ — یا رب آن عمر ز من رفته به من بازرسان
شمارهٔ ۳۶۷ — ای پادشاه خوبان رحمی بر این گدا کن
شمارهٔ ۳۶۸ — در آئینه بر عارض خود نظر کن
شمارهٔ ۳۷۱ — خود را به شمع او دلا در سوختن پروانه کن
شمارهٔ ۳۶۹ — ساقی ار باده دهی ساغر ما را خم کن
شمارهٔ ۳۷۳ — ساقی امشب می دهی گر می به من
شمارهٔ ۳۷۴ — فراق یار چه دانی چه می کندبا من
شمارهٔ ۳۷۲ — شد ز آب چشمه چشم جویم روان به دامن
شمارهٔ ۳۷۵ — بیدار شد ز خواب بخت به خواب من
شمارهٔ ۳۷۰ — گفت یار ار عاشقی از سوختن پروانکن
شمارهٔ ۳۷۶ — خرم آن دم که نشنید بت من در بر من
شمارهٔ ۳۷۸ — باز افتاده به یاد رخ جانان دل من
شمارهٔ ۳۷۹ — چشمه حیوان من شد لب جانان من
شمارهٔ ۳۸۰ — آتشی عشق زد به خرمن من
شمارهٔ ۳۸۱ — ای ترک مشک طره کافور روی من
شمارهٔ ۳۸۲ — این صنم کیست که نبود بشری بهتر از این
شمارهٔ ۳۸۳ — من پیرم و دل مرده تو داری به جبین چین
شمارهٔ ۳۷۷ — هر که را بدخو است یار آگه بود از حال من
شمارهٔ ۳۸۴ — روی ننموده ربودی دل ودین
شمارهٔ ۳۸۶ — گفتمش چون بینمت ای نازنین
شمارهٔ ۳۸۸ — هر صفائی که دارد آن مه رو
شمارهٔ ۳۹۰ — ای بت ماه روی مشکین مو
شمارهٔ ۳۸۹ — دیشب من و دل تا سحر کردیم از بس گفتگو
شمارهٔ ۳۸۵ — تو از فرهاد دل بری نه شیرین
شمارهٔ ۳۹۲ — ای دل چنین بازی مکن با طره طرار او
شمارهٔ ۳۸۷ — در نافه از خطا مشک می زدبسی دم از بو
شمارهٔ ۳۹۱ — چومریخی ز خون چون ماهی از رو
شمارهٔ ۳۹۶ — هر کس افتد به خیال من وتو
شمارهٔ ۳۹۴ — اگر به حکم قضا می شود رضا دل تو
شمارهٔ ۳۹۵ — چشمم فتد در آینه گر برجمال تو
شمارهٔ ۳۹۳ — گر کنی پیدا رهی ای شانه درگیسوی او
شمارهٔ ۳۹۷ — ای قدم خم گشته تر ز ابروی تو
شمارهٔ ۳۹۹ — بسته دلم را به بند حلقه گیسوی تو
شمارهٔ ۳۹۸ — من چیستم که دم زنم از عشق روی تو
شمارهٔ ۴۰۰ — مرا ترکی است غارتگر سنان‌مژگان کمان‌ابرو
شمارهٔ ۴۰۱ — بر درد دل خسته ام دوست دوا شو
شمارهٔ ۴۰۶ — از مژه سنان داری وجوشن به بر ازمو
شمارهٔ ۴۰۷ — آینه در پیش خود بگرفت وگفتا کن نگاه
شمارهٔ ۴۰۸ — به حسن چون تو نه آید کسی نه آمده بالله
شمارهٔ ۴۰۵ — آری اگر ای بادز دلبر خبری کو
شمارهٔ ۴۰۲ — دل در برم دیوانه شد زنجیر زلف یار کو
شمارهٔ ۴۰۳ — دیوانه شد دل در برم زنجیر زلف یار کو
شمارهٔ ۴۰۴ — گفتم بده بوسی ز لب گفتا زر وسیم توکو
شمارهٔ ۴۱۰ — در دلم عشق آتشی افروخته
شمارهٔ ۴۱۳ — ز مو قیمت مشک وعنبر شکسته
شمارهٔ ۴۱۱ — عاشق روی نگارم کفر چه ایمان چه
شمارهٔ ۴۱۲ — در شاه نشین دل من یار نشسته
شمارهٔ ۴۰۹ — عکس رخ آن ماه در جام شراب انداخته
شمارهٔ ۴۱۴ — دل جای در آن طره طرار گرفته
شمارهٔ ۴۱۵ — مگومرا ز چه دلبر ز برجدا کرده
شمارهٔ ۴۱۶ — سلطان عشق ما را سرباز خویش کرده
شمارهٔ ۴۱۷ — گردش چشم تو مستم کرده
شمارهٔ ۴۲۰ — تا ز دلم خبر شوی آینه پیش روی نه
شمارهٔ ۴۲۱ — عجب از روح مجسم بدنی ساخته ای
شمارهٔ ۴۲۲ — روبروی آفتاب آئینه بر رو بسته ای
شمارهٔ ۴۲۳ — از چه همچون زلف یار ای دل پریشان گشته ای
شمارهٔ ۴۲۴ — دل از بت و از بت‌پرست اندر کلیسا برده‌ای
شمارهٔ ۴۱۹ — خیز ای بت من باده گلگون کهن ده
شمارهٔ ۴۱۸ — بر آتش دلم آن مه ز مهر آب زده
شمارهٔ ۴۲۸ — چرا تو این همه ای ماه بی وفا شده ای
شمارهٔ ۴۲۵ — نه همی دین و دل از ما برده ای
شمارهٔ ۴۲۷ — چرا تواینهمه ای ماه بی وفا شده ای
شمارهٔ ۴۳۰ — توچرا اینهمه بدخو شده ای
شمارهٔ ۴۲۶ — باز بر رخ مشکین را پریشان کرده ای
شمارهٔ ۴۳۲ — روی تو را ندیده دلم را ربوده ای
شمارهٔ ۴۲۹ — چه خورده ای که ز رخ همچوارغوان شده ای
شمارهٔ ۴۳۱ — تیر مژگان وسنان قد و زره موشده ای
شمارهٔ ۴۳۵ — دور ازتو فارغ نیستم از درد و تب روز و شبی
شمارهٔ ۴۳۶ — دلبر ما را به حال ما اگر بود التفاتی
شمارهٔ ۴۳۷ — ای دل بیا برای تو دارم بشارتی
شمارهٔ ۴۳۹ — کند زلف تو گاهی سرکشی گه می کند پستی
شمارهٔ ۴۴۰ — چه شد که مه بریدی وعهد بشکستی
شمارهٔ ۴۳۳ — گفتم بهای بوسه ای گویند جان فرموده ای
شمارهٔ ۴۳۴ — دارد آن مه نه همی چشم سیاه عجبی
شمارهٔ ۴۳۸ — تعالی الله چه دولت بر سر استی
شمارهٔ ۴۴۲ — گفتم به لاله داغ به دل بهر کیستی
شمارهٔ ۴۴۵ — بتا دیر آمدی وزودرفتی
شمارهٔ ۴۴۳ — ای دل چنین درتاب وتب از عشق روی کیستی
شمارهٔ ۴۴۸ — ای دوست که ترک دوستان کردی
شمارهٔ ۴۴۱ — نه چون چشم تو دیدم چشم مستی
شمارهٔ ۴۴۶ — گر طالعم کند به وصالت حمایتی
شمارهٔ ۴۴۷ — گفتی دهمت بوسی ودیدی که ندادی
شمارهٔ ۴۴۴ — چه اول مهربان بودی چه آخر کینه جو گشتی
شمارهٔ ۴۵۴ — زنی از غمزه ای شوخ ار به نیشکر شکرخندی
شمارهٔ ۴۵۶ — برقع ز رخ گشودی دل ازکفم ربودی
شمارهٔ ۴۵۵ — عجب ای ترک بی وفا بودی
شمارهٔ ۴۴۹ — گشودی زلف مشک افشان جهان رامشکبو کردی
شمارهٔ ۴۵۱ — تاکس نبیندت ز نظرها نهان شدی
شمارهٔ ۴۵۲ — خواستم بینم رخت را لن‌ترانی‌گو شدی
شمارهٔ ۴۵۳ — گفتم ای عشق ده مرا پندی
شمارهٔ ۴۵۰ — دیوانه ام ای شوخ پری وار توکردی
شمارهٔ ۴۶۱ — از طلعت اگر ماهی گفتار چرا داری
شمارهٔ ۴۶۲ — چرا با دیگران مهر و وفا با من ستم داری
شمارهٔ ۴۶۳ — دل ز آهن تو سیم تن داری
شمارهٔ ۴۶۴ — وفا گر بگوئیم داری نداری
شمارهٔ ۴۵۷ — اگر زآن زلف مشک افشان به چنگ افتدا مرا تاری
شمارهٔ ۴۵۸ — اگر از زلف تودر دست من افتد تاری
شمارهٔ ۴۵۹ — بینم ای ترک عجب خونخواری
شمارهٔ ۴۶۰ — نگرددماه نوطالع گر از رخ پرده برداری
شمارهٔ ۴۶۵ — مرا ای آسمان تا کی دمی آسوده نگذاری
شمارهٔ ۴۶۶ — میان دلبران باشد مرا یک یار عیاری
شمارهٔ ۴۶۹ — نه همی تنها دل ودین از کف من می بری
شمارهٔ ۴۶۷ — فغان که یار ندارد به ما سر یاری
شمارهٔ ۴۶۸ — چون تونبودآدمی در دلبری
شمارهٔ ۴۷۰ — جام می در دست بگرفت وبه من گفت آن پری
شمارهٔ ۴۷۱ — تا ز عشق روی خوددیوانه ام کرد آن پری
شمارهٔ ۴۷۲ — مگر گشتی اسیر سروقدی چون من ای قمری
شمارهٔ ۴۷۹ — تو راکه گفته ندانم که این چنین باشی
شمارهٔ ۴۷۶ — اگر آن مهربان یارم شود مهمان شب و روزی
شمارهٔ ۴۷۷ — گمان مکن که اگر بد کند کسی به کسی
شمارهٔ ۴۷۸ — نه مایلی به چه رنجش که یار ما باشی
شمارهٔ ۴۸۰ — چون شانه را به طره طرار می کشی
شمارهٔ ۴۷۳ — دلا منال گراز یار خویشتن دوری
شمارهٔ ۴۷۵ — چرا به کار جهان روز و شب به تدبیری
شمارهٔ ۴۷۴ — مگرنه جان منی پس چرا ز من دوری
شمارهٔ ۴۸۷ — بیاد ابروی تو شد قدم به شکل هلالی
شمارهٔ ۴۸۶ — توعجب سست عهد وسخت دلی
شمارهٔ ۴۸۱ — توبه زلف از پی آزار دلم شانه کشی
شمارهٔ ۴۸۵ — زدستم بر نمی آید که در زلفت زنم چنگی
شمارهٔ ۴۸۸ — نه همچوعارض تو به گلشن بود گلی
شمارهٔ ۴۸۲ — ای نازنین شمایل آشوب عقل وهوشی
شمارهٔ ۴۸۴ — همچو چهرت کی بود آتش چوزلفت دودکی
شمارهٔ ۴۸۳ — بتا به کشتن ما عاشقان چه می کوشی
شمارهٔ ۴۹۱ — بوسه دل از لعل جان بخشت هوس داردهمی
شمارهٔ ۴۹۴ — آشوب شهری شورجهانی
شمارهٔ ۴۹۵ — نمی شنیدم اگرگاهی از لبت سخنی
شمارهٔ ۴۹۶ — گفتی از چیست که شیرین سخنی
شمارهٔ ۴۹۰ — دین ودل برده ازکفم صنمی
شمارهٔ ۴۸۹ — چون پریشانی به زلف یار دارد عالمی
شمارهٔ ۴۹۲ — بوی یار مهربان آیدهمی
شمارهٔ ۴۹۳ — آن مه فکنده از زلف بررخ حجاب نیمی
شمارهٔ ۴۹۸ — عجب از چشم سیه راهزنی
شمارهٔ ۴۹۹ — ز آتشین رخ آتشم تا کی به خرمن می زنی
شمارهٔ ۵۰۲ — چنگی به زلف اوزدم گفتا جسارت می کنی
شمارهٔ ۵۰۳ — در کجائی شب و روز ای دل اگر یار منی
شمارهٔ ۵۰۰ — تو آتشین رخ اگر سر به زیر آب کنی
شمارهٔ ۵۰۱ — بت پرستی می کنم جا در کلیسا گر کنی
شمارهٔ ۵۰۴ — سروها دیده ام به هر چمنی
شمارهٔ ۴۹۷ — سروقد غنچه دهن گل بدنی
شمارهٔ ۵۰۹ — ای وجودت مظهر لطف الهی
شمارهٔ ۵۰۸ — ای دل به جان بکوش که اهل نظر شوی
شمارهٔ ۵۰۷ — چشمت خدای داده که صاحب نظر شوی
شمارهٔ ۵۱۱ — به ماه وسرو تو رانسبتی نبودگهی
شمارهٔ ۵۱۰ — ای گدای در توهر شاهی
شمارهٔ ۵۱۲ — سزد کز حسن در عالم کنی دعوی به یکتائی
شمارهٔ ۵۰۵ — نظر در آینه کن تا جمال خویش ببینی
شمارهٔ ۵۰۶ — اگر در آینه روزی جمال خویش ببینی
شمارهٔ ۵۱۷ — روا نباشد اگر گویمت که مه روئی
شمارهٔ ۵۱۵ — من به پیش خویش می پنداشتم یارم توئی
شمارهٔ ۵۱۶ — از چیست ترشرویی؟ بهر چه تلخ گویی؟
شمارهٔ ۵۱۴ — تنها همی نه با من با هر کس آشنائی
شمارهٔ ۵۱۳ — با سنگ بت سنگدلم گفت ز مائی