شمارهٔ ۱۲۲ بلند اقبال

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احوالات عاشقانه و دلشکستگی شاعر می‌پردازد. شاعر می‌گوید که دلش نه به باغ و نه به باغچه فکر نمی‌کند، و تنها به یاد معشوق است. او تأکید می‌کند که عشق واقعی باعث می‌شود که دیگر به زیبایی‌های طبیعی توجهی نداشته باشد. لب و زلف معشوق برای او بسیار مهم‌تر از هر چیز دیگری است و این عشق چنان عمیق است که حتی آفتاب و زیبایی‌های دیگر هم در برابر آن کم‌رنگ می‌شوند. در نهایت، شاعر از پریشانی دلش و احساساتی که نسبت به معشوق دارد، سخن می‌گوید.