شمارهٔ ۱۲۴ بلند اقبال
بلند اقبال / غزلیات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)
نه مشک ختا بوی موی تو دارد
نه ماه سما حسن روی تودارد
نسیم سحر زنده ساز دلم را
از آن روکه بوئی ز موی تو دارد
ز شیرین زبانی بسی ناله چون نی
شکر هر دم از گفتگوی تو دارد
به دل هر که را آرزوئی است اما
دل من همین آرزوی تودارد
کجا ماه تابان ومهر درخشان
فروغی چوروی نکوی تو دارد
تو خورشید رو هر کجا رخ نمایی
چو حربا دلم رو به سوی تو دارد
کسی رابلند است اقبال چون من
که در روز وشب جا به کوی تو دارد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر می‌گوید که بوی مشک و زیبایی‌های دیگر نمی‌توانند با عشق و جذابیت محبوبش مقایسه شوند. او از احساسات خود می‌گوید و اینکه دلش تنها آرزوی معشوق را دارد. همچنین، اشاره می‌کند که نور و درخشندگی محبوبش همچون خورشید است و دلش همیشه به سمت او جذب می‌شود. شاعر خود را خوشبخت می‌داند که در کنار معشوقش قرار دارد.