شمارهٔ ۲۰۵ بلند اقبال
بلند اقبال / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای باعث ایجاد جهان احمد محمود
ای گشته جهان وآنچه در او بهر تو موجود
لعل تو روانبخش تر از عیسی مریم
زلف تو زره سازتر از حضرت داود
پیش که برم حاجت وآرم به کجا روی
گردم اگر از درگه تو رانده ومردود
همچون دگران بود وصال تو نصیبم
می بود مرا نیز اگر طالع مسعود
اندر تن من نیست به جز عشق تومدغم
اندر دل من نیست مگر وصل تومقصود
کوراه که روی سوی توآریم به زاری
کزچار جهت بر رخ ما ره شده مسدود
اقبال بلندی که مرا بود ز عشقت
شد از بر منز انده هجران تو مفقود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شعر "ای باعث ایجاد جهان" اثر احمد محمود به بیان عشق و ارادت شاعر به معشوق می‌پردازد. شاعر از زیبایی‌های معشوق سخن می‌گوید و او را بالاتر از شخصیت‌های بزرگ مذهبی مانند عیسی و داود می‌داند. احساس ناامیدی و دلتنگی او از دوری معشوق نیز در شعر به وضوح نمایان است. او در جستجوی وصل و قرب معشوق است و از دشواری‌ها و موانع در این مسیر سخن می‌گوید. عشق به معشوق برای او مهم‌ترین هدف و موضوع زندگی‌اش است. در نهایت، شاعر به آرزوها و آمالش از دیدن معشوق اشاره می‌کند و حسرت دوری را احساس می‌کند.