شمارهٔ ۲۲۰ بلند اقبال

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از قاصد می‌خواهد که نامه‌ای از یار به او برساند و در پاسخ، نامه‌ای هم از او به یار ببرد. او از خسته‌دلی خود می‌گوید و می‌خواهد که قاصد دربارهٔ هویت فرستنده نامه توضیح دهد. شاعر ابراز ناامیدی می‌کند که چرا یار به او نامه نمی‌فرستد و نشان می‌دهد که در دلش تنها غم عشق وجود دارد. او همچنین به بوی زلف یار اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر بویی از او بیاورد، این برایش از هر نامه‌ای باارزش‌تر است. در پایان، شاعر امیدوار است که اگر بختش بلند باشد، نامه‌اش به یار برسد.