شمارهٔ ۳۰۴ بلند اقبال

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حالتی مست و مدهوشی صحبت می‌کند که در آن به زلف و جمال معشوق خود چنگ می‌زند. او توصیف می‌کند که مستی‌اش او را به زدن پنجه بر چنگ پلنگی واداشته و با ابرو و مژگان معشوقش بر دل خود خنجر می‌زند. شاعر به سنگین و سخت بودن دل معشوق اشاره می‌کند و از حسرت خود می‌گوید که بر سینه‌اش می‌زند. او به قدرت عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر از طرف معشوق اشاره‌ای به او می‌شد، با شجاعت وارد دریا می‌شد. شاعر خود را به رستم تشبیه می‌کند و در انتها به شوق و شادی ناشی از زیبایی معشوق می‌پردازد. کل شعر بیانگر عشقی شدید و پیچیده با حسرت و شجاعت است.