شمارهٔ ۳۱۳ بلند اقبال

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از شدت عشق و دلتنگی خود برای معشوق صحبت می‌کند. او می‌گوید که در هر جا که باشد، مانند نقش دیواری از عشق محبوبش در درونش مانده است. او از طبیب نمی‌خواهد که در درمانش کوشش کند، چرا که عشق به معشوقش، او را بیمارتر کرده است. شاعر می‌گوید که حتی اگر همه دنیا بخواهند او را بکشند، باز هم از عشق محبوبش دست نخواهد کشید. او به ناامیدی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که درستی حالش را فقط در آینه می‌تواند ببیند. همچنین بیان می‌کند که حتی اگر در آتش هم بیفتد، یاد معشوق برایش دلپذیرتر از آتش خواهد بود. او در نهایت می‌گوید که تنها عشق است که به او اقبال و شانس می‌دهد و کسی از اسرار عاشقانه‌اش با خبر نمی‌شود.