شمارهٔ ۳۴۶ بلند اقبال
بلند اقبال / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
ما کجا کی عاشق دلخسته ایم
عشق را برخود به تهمت بسته ایم
از غم بی آلتی افسرده ایم
حاش لله کی کجا وارسته ایم
اینکه پروازی نمی بینی زما
همچو مرغ بال وپر بشکسته ایم
اینکه جولائی نمی آریم ما
زیر بار محنت وغم خسته ایم
چون بلنداقبال بی دل روز وشب
بر سر راه طلب بنشسته ایم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات از احساس عشق و دلخستگی خود سخن می‌گوید. او می‌گوید که ما به عشق تهمت زده‌ایم و از غم و اندوه رنج می‌بریم. همچنین اشاره می‌کند که مانند پرنده‌ای که بال و پرش شکسته، قادر به پرواز نیستیم و زیر بار غم و محنت خسته‌ایم. در نهایت، او خود را در جستجوی عشق و طلب می‌بیند که در انتظار نشسته است.