شمارهٔ ۳۶۷ بلند اقبال

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از پادشاهی خوب و مهربان می‌خواهد که به او رحم کند و غم‌هایش را از بین ببرد. او خود را خسته و غریب می‌داند و از پادشاه که ادعای طبابت دردها را دارد، طلب کمک می‌کند. شاعر به درگاه پادشاه پناه می‌آورد و از او می‌خواهد که نگاهی پرمحبت به او کرده و از جدایی و دوری بپرهیزد. همچنین، او با تأکید بر وفاداری و مهر، به پادشاه می‌گوید که زندگی‌اش وابسته به اوست و می‌خواهد که هر دو جانش را فدای او کند. در نهایت، شاعر به بزرگی و خوشبختی خود اشاره می‌کند و از پادشاه می‌خواهد تا به او توجه بیشتری کند.