شمارهٔ ۳۷۱ بلند اقبال

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و شوریدگی است. شاعر از معشوق خود می‌خواهد که مانند پروانه در آتش شمع او بسوزد و خود را بی‌پروا به عشق بسپارد. او به دنبال مشاهده و درک زیبایی‌هاست و تمایل دارد تا بر هر دو جنبه عشق—پرستش بت و بت‌شکنی—احاطه داشته باشد. شاعر بیان می‌کند که دل ویران او، گنجی در خود دارد و از معشوق می‌خواهد که این ویرانی را به مکانی ارزشمند تبدیل کند. همچنین، او به زیبایی‌های عشق و زلف معشوق اشاره می‌کند و از جمله اینکه در زمان مرگ کاروان عشق، زلف معشوق را شانه بزند. او از عقل دعوت می‌کند که خود را دیوانه کند تا به لذت عشق برسد و در نهایت، به دنبال به دست آوردن معشوق، به دام زلف او اشاره می‌کند.