شمارهٔ ۴۴۵ بلند اقبال

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر درباره حسرت و اندوه عشق است. شاعر به بتا (محبوب) می‌گوید که دیر آمده و زود رفته است، مانند آتش که سریعاً دود می‌شود. او از بخت بدش می‌نالد که محبوب هم دیر می‌آید و هم زود می‌رود. شاعر اشک‌هایش را به مثابه جاری شدن رود می‌بیند و به زود رفتن محبوب مانند گل اشاره می‌کند که تنها یک هفته در زندگی‌اش باقی مانده است. او خود را شب سیاه و محبوب را ماه تمام می‌داند و از او درباره علت رفتنش سؤال می‌کند. در نهایت، شاعر به حسرت زندگی‌اش اشاره می‌کند که از دیدار محبوب سودی نبرده است.