شمارهٔ ۴۶۵ بلند اقبال

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان شکایت شاعر از آسمان و ظلم‌هایی که به او می‌شود، می‌پردازد. شاعر از نارضایتی و کینه آسمان نسبت به خود سخن می‌گوید و این‌که آتش سختی‌ها همیشه بر دل دوستانش افتاده و بر دشمنان باران رحمت نمی‌بارد. او به بی‌وفایی و سختی‌هایی که از آسمان می‌بیند اشاره می‌کند و می‌گوید که علقه‌های دوستی او به دشمنانش آسیب می‌زند. همچنین اشاره می‌کند که هیچ‌کس از قهر و خشم آسمان در امان نیست و در نهایت به سرنوشت تلخی که متوجه او و دوستانش شده، تاسف می‌خورد. شاعر از دنیای نابرابر و ظلم‌هایی که در آن زندگی می‌کند، رنج می‌برد و به تنهایی و بی‌عدالتی اشاره دارد.