شمارهٔ ۵۰۹ بلند اقبال

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به جمال و عظمت وجود یک انسان اشاره می‌کند که مظهر لطف الهی است. او بر این باور است که هیچ‌کس نمی‌تواند بر او تسلط داشته باشد و او دارای قدرت و حکمت زیاد است. زمین و آسمان در فرمان او هستند و وجود او سبب پیدایش عالم است. شاعر همچنین به زیبایی چهره و موهای او اشاره می‌کند که در زمانه‌ای پر از تاریکی، نور می‌افکند. او از عشق و پرستش این انسان سخن می‌گوید و ابراز می‌کند که اگر به او نیکی کند، او تمام دین و ایمانش را فدای او خواهد کرد. در پایان، شاعر از دلمشغولی‌ها و اندوه همنوعانش سخن می‌گوید و درخواست می‌کند که غم‌ها را از کسی که دچار اندوه شده، بزداید.