شمارهٔ ۶۸ بلند اقبال

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش اشاره می‌کند. او می‌گوید که لب‌های او چقدر شیرین و دلربا شده‌اند، به‌طرزی که گویی اشعار شاعر را خوانده و الهام گرفته است. سپس به ویژگی‌های ظاهری او می‌پردازد و می‌گوید که زلف و چشمانش به‌قدری زیباست که نیاز به گل و سنبل ندارد. شاعر همچنین به دست‌های او اشاره می‌کند که مانند خون دلش رنگین شده‌اند. او به پیچ و خم زلف او و تأثیر آن بر دلش اشاره کرده و می‌گوید که مژگانش مانند چنگال شاهین است. در پایان به اشعار بلند اقبال اشاره می‌کند و می‌گوید که تمام زیبایی‌های معشوقه در آن‌ها توصیف شده است.