شمارهٔ ۷۶ بلند اقبال
بلند اقبال / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
چشم ما را نور از دیدار توست
جان ما را شور از گفتار توست
هر که منظور تو شد منصور شد
وآنکه منصور توشد بردار توست
شهرت حسن تو شد از عشق ما
عشق ما راگرمی از دیدار توست
مغز ما پیوسته سال وماه عمر
درزکام از زلف عنبر بار توست
یوسف مصری بدان حسن جمال
درحقیقت بنده سر کار توست
بسکه احسان کرده ازمرحمت
هر که را بینم به زیر بار توست
اینکه باشد سرو بستان پا به گل
گوئیا از حسرت رفتار توست
اینکه عالمتاب آمد آفتاب
پرتوی از جلوه رخسار توست
اینکه شیرین گشته است اشعار من
ز التفات لعل شکر بار توست
اینکه شد قند وشکر ارزان به فارس
ای بلند اقبال از اشعار توست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر عشق و ارادت عمیق شاعر به معشوق است. شاعر از نور و شور ناشی از دیدار و گفتار معشوق صحبت می‌کند و تأکید دارد که هر کسی به عشق او روی آورد، به سعادت و کامیابی می‌رسد. او به خوبی‌های معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که زیبایی و عظمت او در عالم مشهود است. همچنین، شاعر اشاره می‌کند که تأثیرات محبت و لطف معشوق در زندگی او و احساساتش به وضوح دیده می‌شود، به طوری که شعرهایش نیز با الهام از عشق به معشوق شیرین و دلپذیر شده‌اند. در کل، این شعر تجلی عشق و زیبایی معشوق را به تصویر می‌کشد.