شمارهٔ ۸ - قطعه بلند اقبال
بلند اقبال / قطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
ز اقربا ومالها ای دل مشو شادان که هست
اقربایت عقربان ومالهایت مارها
کاسه ات تا پر می است وکیسه ات تا پر ز زر
چون به گرد شهد موران هست گردت یارها
لیکن آن گردد تهی چون ازمی این خالی ز زر
مر تورا آن یارها یکسر شوند اغیارها
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر به مخاطب هشدار داده میشود که نباید به وابستگان و داراییهای مادی خود دلخوش باشد. زیرا نزدیکان ممکن است خطراتی شبیه به عقرب داشته باشند و مالها نیز مانند مار خطرناک هستند. وقتی که کاسه و کیسهاش پر است، دوستان دور و برش جمع میشوند، اما زمانی که از داراییاش کم شود، همین دوستان نیز به بیگانگان تبدیل میشوند. در واقع، دوستیها وابسته به财富 هستند و در زمان سختی از بین میروند.