بخش ۲۰ - در نهی از حرص بلند اقبال

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شخصی به من گفت روزی که برای روزی خود غم نخور. شکر خدا را به جا آور و دل قوی داشته باش، زیرا او روزی را به تو می‌دهد. چه شب و چه روز، روزیت به تو می‌رسد، حتی اگر در دل خون جگر باشد یا شیرینی. پس چرا خودت را به زحمت بیندازی و نگران باشی؟ بهتر است که خود را به دامن خدا بند کنی. روزی هر بنده‌ای در دست خداست و او به همه زنده‌ها روزی می‌دهد. نعمت‌های خداوند در اختیار بندگان است و نیازی به درخواست از یکدیگر نیست. همه انسان‌ها، چه فقیر و چه غنی، در برابر خداوند برابرند و فقط اوست که می‌تواند به ما نیازهایمان را بدهد. از خداوند آنچه می‌خواهی درخواست کن، زیرا طلب از بندگان ضعیف فایده‌ای ندارد.