بخش ۲۸ - فی النصیحت و التنبیه بلند اقبال
بلند اقبال / بخش چهارم / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
بنام خدا رو به هر کار کن
خدا را به یکتایی اقرار کن
به سال و مه و هفته لیل و نهار
مشو غافل از یاد پروردگار
کن از او بسی حمد و شکر و سپاس
ببر پیش او حاجت و التماس
اگر درد داری دوا جو از او
وگر راز داری به او بازگو
اگر مطلبی داری از او طلب
کز او تار و روشن شود روز و شب
گناهان خود را از او عفو خواه
که از او بود بخشش هر گناه
جز او غافر المذنبین نیست کس
از او خواه عفو گناهان و بس
رضا جویی از او بباید ز تو
که او هم رضا شاید آید ز تو
صفاتش بود بی حد و بی شمر
کس از ذات پاکش ندارد خبر
نهان از نظر باشد و حاضر است
به حال خلایق همه ناظر است
بزرگی سزاوار او هست و بس
مددخواه از او کو بود دادرس
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به ستایش و یاد خداوند پرداخته و به اهمیت یادآوری و ذکر او اشاره می‌کند. شاعر بر این نکته تأکید دارد که انسان باید به یکتایی خدا اقرار کند و در همه حال، از جمله در زمان‌های مختلف روز و شب، از یاد او غافل نباشد. همچنین، او را به حمد و شکر وادار می‌کند و از او خواسته‌ها و نیازها را بیان کند. شاعر به بندگان توصیه می‌کند که برای درمان دردها، بخشش گناهان و دریافت روزی به خداوند مراجعه کنند. خداوند را بخشنده‌ترین عفوکننده می‌داند و از او می‌طلبد تا در اصلاح رفتار و نیل به رضا، کمک کند. در نهایت، شاعر به عظمت و بزرگی خداوند اشاره کرده و او را حاضر و ناظر بر احوال بندگان می‌داند.