بخش ۲۹ - درشکرگذاری ورضا از خدای تعالی بلند اقبال
بلند اقبال / بخش چهارم / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
نظرکن به هر صبح بر کهتران
که تا خویش را بینی از مهتران
چو دیدی چنین ازخدا شکر گو
مکن کوتهی یکدم از شکر او
گر افتدنگاه تو بر شخص کور
بگو شک کت در دوچشم است نور
ببنی کس ار لنگ باشد به راه
توبخرام وشو شکر گواز اله
چو بینی کسی خسته از علت است
همی شکر گوچون تورا صحت است
چوسوی توآرد کسی احتیاج
بگوشکر کو ازتوخواهد علاج
چو بینی نداردکسی سیم وزر
بگوشکر داری توچون بی شمر
کسی را ببینی چو بدبخت وعور
بگوشکر پوشی چوخز وسمور
کسی از تو خواهد چو چیز ای عزیز
بگوشکر کز او نخواهی توچیز
خری را ببینی چو در زیر بار
بگومتصل شکر پروردگار
که در روی دنیا تو را خر نکرد
چو خر زیر بارت ز هر سر نکرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به ما یادآوری می‌کند که باید به نعمت‌ها و برکات زندگی خود توجه کنیم و شکر خدا را به جا بیاوریم. او تأکید می‌کند که وقتی به دیگران نگاه می‌کنیم و وضعیت سخت آنها را می‌بینیم، باید شکرگزار چیزهایی که داریم باشیم. به عنوان مثال، اگر کسی نابینا یا ناتوان باشد، باید شکر کنیم که خودمان سالم هستیم. همچنین وقتی می‌بینیم کسی نیازمند کمک است، باید شکر کنیم که در موقعیتی هستیم که می‌توانیم به او کمک کنیم. به طور کلی، شاعر از ما می‌خواهد که هر روز به نعمت‌های خداوند توجه کنیم و بابت آنها سپاسگذار باشیم.